(…)


tumblr_mzcis2AvqM1r922buo1_500Benim artık sana dair kelimelerim bitti, hayatta çözemediğim tek problemim olarak kalacaksın kişisel tarihimde… Ve ben boğazımda yutkunamadığım bir lokma olarak taşıyacağım seni içimde… Sana rağmen nefes almaya çalışacağım boğazımda bıraktığın küçük boşluktan. Bir yerlerde saklı kalmış gerçeğimi, hiç anlatılmamış hikayemi ben bekleyen prensesi aramak için yola çıksam da boğazımda kımıldamayan bir nesne gibi, içimde yağmayan bir bulut gibi üstümde taşıyacağım seni ömür boyu…
Yenilmeyi gördüm sende. Hayatta ilk kez mutlu olmasını istediğim bir kıza ve umutlu olmasını istediğim bir ilişkiye karşı kaybetmeyi yaşadım. Kelimelerin sihriyle dünyayı değiştirebileceğimi düşünürken birkaç kelam fukarası olduğumu hatırlattın. Kendime olan yenilgimi tattırdın bana. Kendime yenildim, kendi ruhuma bedenime gölgeme…
Şimdi susuyorum, sonu belli olmayan bir sürece giriyorum. Ortada dolaşan bütün hakları sana teslim edip sessizce çekiliyorum hayatından…
Ve yine inanıyorum: Ortada bir ayrılık varsa ne gidendir yaşayan ne kalan.Ortada bir ayrılık varsa iki cesettir onca yaşanılandan arda kalan…

Ege Güzeli’ ne teşekkürler
Hayat bir ihtimal

SEVDA ÜSTÜNE


552903_530636980312993_237950134_nKüçücük pencerem bahçeye bakar
Bademler, erikler geceye bakar
Bir ışık dökülür yapraklardan şıkır şıkır
Filizler susmuş, tohumlar uyumuş;
Bir an durmuş, genişlemiş büyümüş
Bir eski şarkı, bir eski bahar, bir bildik deniz
Vakit nisan ortasında bir akşam…

Bu şiirde sevda sevda üstüne
Senelerdir veda veda üstüne
Yareli yüreğimde dağ dağ üstüne
Vakit nisan ortasında bir akşam.
Mehtap ettiğinden bihaber
Kuşlarla, çiçeklerle, balıklarla beraber
İki tel kumral saç olsa avucumda şimdi
Ağlayıp ağlayıp avunsam…

Turgut Uyar

“Ölmeme Günü”


Her yıl 26 Mart gününü “Ölmeme Günü” olarak kutlayan üstadlarımız, Cemal Süreya, Turgut Uyar, Edip Cansever ve niceleri Eski Rumelihisarı Avcılar Lokantası’na gider içki içer, sohbet ederlermiş.
Ne hoş ki : gecenin sonunda bir içki şişesi alınır, bir sonraki ‘ölmeme günü’nün tarihi atılır ve o gün geldiğinde yani bir sonraki ‘ölmeme günü’nde o içki açılır, içilir, ve gecenin sonunda bir kez daha bir sonraki ‘ölmeme günü’ için içki alınır, tarihi atılırmış.

Son ‘ölmeme günü’, 26 Mart 1985 yılında yapılmıştır. 22 Ağustos 1985 senesinde Turgut Uyar’ın vefatının ardından bir daha bu dostlar “Ölmeme Günü”nde bir araya gelmemişlerdir.

12606_491006654282735_1570253934_n Can Yücel, Salim Şengil, Edip Cansever, Tomris Uyar, Muhteşem Sünter. Sağ taraf, arkadan öne, İsa Çelik , Mehmetcan Köksal, Turgut Uyar, Dürnev Tunaseli, Nezihe Meriç, Ömer Uluç, Tunga Uyar.