Yorumsuz, başlıksız


Bir süredir birşey yazmak gelmiyor içimden. Elim eskisi gibi gitmiyor klavyenin başına. Sadece hayret, üzüntü ve biraz da dehşet içinde olanları izliyorum. Ne oluyor benim güzel ülkeme? Yıllardır biriken sıkıntılar mı, insanların deşarj olma isteği mi meydanlara topluyor onları? Ama orada benim insanlarım karşı karşıya, birbirlerine eziyet ediyor, kendi halkına eziyet ediyor. Ve evlerinde oturan milyonlarca insan da ayrıştırılma tehlikesiyle karşı karşıya görünüyor. Taraf olmayanların bile bir tarafta olmaya itildiği günler yaşanıyor. Olayları çözmesi gerekenler çözüm değil, daha çok sanki karşısındakini ve kendinden olmayanı ezme isteği içinde görünüyor. Akl-ı selim ve sağ duyu diliyorum halkıma, yönetenlere, verilen emirleri yerine getirenlere. “Benden olmayan ezilsin” diye bir şey olamaz. Fikir ayrılıklarına, tercihlerde ayrılıklara rağmen hep birlikte birbirine saygı duyarak yaşayan bir toplum, bir “ulus” olmalıyız. Yoksa çok yaralar açılacak görünüyor.

Üzülüyorum…