Senden ala şiir var mı?


“..ve bence; ahmaklık olan, sana şiir yazmamaktır.

Sen Aysel’den güzelsin.
Piraye’den, Müjgan’dan..
Daha masumsun Berfin’den ve dağ çiçeklerinden.
Bütün kadınlardan – erkeklerden..
Yeryüzünden, gökyüzünden.
Benim diyen en muhteşem renkten.
Yeşilinden ilkbaharın, sonbaharın sarısından, dibi gözüken denizin berrak mavisinden..
Hatta serçelerden pencereme konan.
Çocukluğumdan.
Sen öyle güzelsin ki,
Bir peygamberi doğurmuş gibi, kutsallaşıyorum sana baktıkça ben.
Sana baktıkça, inanıyorum;
Mucizelere, kahramanlara..
Mümkün oluyor her şey,
Her şey yasallaşıyor.
Dünyanın en çirkin cümlesi bile, içine senin adın dahil edildiğinde beyaz güller gibi asilleşiyor.
Adını yazmak istiyorum Çin Seddi’nin her bir köşesine.
Eyfel’in zirvesinde bağırmak adını.
Adından ala şiir var mı ?!
Bu yüzden ben, oluverdim bu gezegenin en fiyakalı şairi..
Yaşamayı sevdiriyor bana, bir sabah omuz çukurlarından öperek uyanmanın hayali..
Zor, dar, kısa, kirli zamanlarda ellerini düşlüyorum.
Ellerinin ellerime dokunuşu güçlendirecek, arındıracak, kurtaracak beni.
Senden ala şiir mi var ey göğümün içinde gizlenen tanrının en muhteşem eseri ?
Sen öyle büsbütün,
Öyle tamam,
Öyle eksizsin ki;
Seni yazmamak, sana yazmamak ahmaklık değil mi ?”

Nursen Yıldırım

Biliyorsun


Biliyorsun.
Hala birine aşık olabilirim.
Sana hiç benzemeyen çocuklarım olur..
Adının hiç anılmadığı bir hayat kurarım.
Hayalimdeki yüzünü eskitir zaman..
Biliyorsun.
Herkes bir yolunu bulup tamamlanır aslında.
Herkes unutur.
Annenin cüzdanın çaldığın paralar gibidir bazı şeyler.
Belli oluncaya kadar devam edilir.
Biliyorsun.
Belli oldun !

Biliyorsun.
Unutabilirim.
Zaten ben kimleri unuttum.
Onlardan biri olur, hayatımın en kullanılmayan yerine kaldırılır suretin.
Tozlanırsın.
Üzerin örtülür..

Biliyorsun.
Seni sevdim !
Bir gün kör kalsaydın da severdim.
Ellerin olmasaydı mesela.
Ellerin olmasaydı, sen bile kendini sevmezdin oysa..

Biliyorsun.
Kimsenin tek bir seçeneği yok bu hayatta.
Hala bana seni unutturacak insanlar tanıyabilirim.
Başka bir ses kazınır kulaklarıma.
Biliyorsun herkesin kendini kurtaracak bir bahanesi vardır aslında..

Oysa;
Ölene kadar seni sevebilirdim.
Eğer biraz yardım etseydin bana !

Nursen Yıldırım

Yarın Olmayabilirim…


Yarın; sesimi duyamayacağın kadar uzak olabilirim mesela.
Dokunamayacağın, göremeyeceğin, soramayacağın, kızamayacağın, kırılamayacağın, inanamayacağın..
Bir kez daha benimle gülemeyeceğin,
Bir kez daha ellerimi avuçlarının içine alamayacağın,
Gözlerini kaçıramayacağın..
Tüm cümleleri söyleyip isteyip de susamayacağın..
Sarılıp uyuyamayacağın..
Aynı sokaktan geçemeyeceğimiz, aynı şarkıyı dinleyemeyeceğimiz, kavga bile edemeyeceğimiz,
Kal diyemeyeceğin,
Ayrılamayacağın, hatta gidemeyeceğin kadar yok olabilirim.

Seviyorsan kal. Yarın ölebilme ihtimalim var.

Nursen Yıldırım.