Kimse öyle sanmasın


Hiçbirimiz aptal değiliz, hiçbirimiz saf değiliz. Sadece bazen susuyoruz, bazen görmezden geliyoruz, bazen içimizde eziyoruz. Belki kırmamak, belki kaybetmemek, belki de başka çaremiz olmadığı için… Kırıp dökenlerin, umursamadan ezip geçenlerin ya da sessizliğimize kananların unuttuğu bir şey var. Her insan bir yere kadar eğilebilir, dayanabilir, susabilir. Kaçarken duvarla karşılaşan kedi bile, en son noktada döner, şişinir ve tırnaklarını çıkarır, belki de ilk kez cesaretle saldırır. O yüzden kimse kendini kurnaz sanmasın, kimse kimse kimseyi zavallı ya da çaresiz görmesin, cepte bilmesin. Gerçek bir ahmaklıktır bu. Her şeyden önce ne Allah, ne evren gözden kaçırmaz. Hiçbir şey hiç kimsenin yanında kar kalmaz. Eken, en sonunda ektiğini biçer. Kısa günün karları, garibin sırtından kazanılan ya da aldatılan sevgili… Er ya da geç olması gereken olur ve ilahi adalet, kusursuz düzen yerini bulur..!

Bazen…


Bazen insanın ruhu sıkılır ya sanki bir cendereye sokulmuşçasına… İnanılmaz bir boğulma hisseder içinde. Uğradığı herşey bir haksızlıktır onun için. Hissedersin ama paylaşamazsın, anlatamazsın. Sevdiklerin bilir belki neler olduğunu, neler yaşadığını. Onların verdiği tavsiyeler de boş gelir. “Geçer, boşver”, “aman ne sıkılıyorsun ya, yok mu başkası”, “geçmişi boşver artık, ileriye bak kardeşim”… Bilirsin, ne boş şeylerdir bu konuşulanlar. Anlamazlar ki seni. Sigara yakarsın üstüste, denize, batan güneşe bakarsın. Yalnız gecelerin sıkıntısı çığ gibi gelir üstüne.

Bazen kafanı dağıtmak için çiçeklerine bakarsın balkondaki, bazen güneşin gidişini kaçırmamak için aceleyle bir kahve pişirir koşarsın balkona akşam yemeğinden sonra. Ya da dostlarla bir yerlere gidip birşeyler yapmak, içmek… Olmaz, unutturmaz. Gelir yine kabus gibi beynine “neden” sorusu.

Haksızlık duygusu yok mu içinde, ne kötü histir o. Acısı geçmez, dinmez birtürlü. Üzerinden zaman geçse biter bu dersin. Yıllar geçerse, bırakın ayları, unuturum dersin. Olmaz.

Bazen…

Bazen…



Bazen…
Yıldızları süpürürsün farkında olmadan…
Güneş kucağındadır…
Bilemezsin..
.
Bir çocuk gözlerine bakar…
Arkan dönüktür…
Yüreğinde kuruludur orkestra…
Duymazsın…
Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun…
Anlamazsın…
Uçar gider…
Koşsan da tutamazsın
!..

William Shakespeare